• Home
• Get Started
• What Is Restaking

Czym jest restaking?

Restaking pozwala walidatorom na jednoczesne wykorzystanie postawionej kryptowaluty w wielu protokołach, zwiększając potencjał nagród oraz wzmacniając bezpieczeństwo i skalowalność w ekosystemie blockchain. Ten artykuł przedstawia przegląd restakingu, obejmując jego związek z stakingiem i proof-of-stake (PoS), mechanikę restakingu, rodzaje restakingu oraz związane z tym zalety, wady i ryzyka.

Użyj aplikacji Bitcoin.com Wallet, zaufanej przez miliony, aby bezpiecznie i łatwo wysyłać, odbierać, kupować, sprzedawać, handlować, używać i zarządzać Bitcoin (BTC), Bitcoin Cash (BCH), Ether (ETH) oraz najpopularniejszymi kryptowalutami, w tym tokenami ERC-20 na Ethereum, Polygon, Avalanche i BNB Smart Chain. Możesz używać aplikacji Bitcoin.com Wallet do bezpiecznego interakcji z protokołami restakingowymi.

Czym jest Restaking?

Częstym zjawiskiem w szybko rozwijającym się świecie technologii blockchain jest rozwój nowych mechanizmów i protokołów, które zwiększają efektywność i bezpieczeństwo istniejących i przyszłych projektów kryptograficznych. Kiedy projekty wykorzystujące te nowe mechanizmy lub protokoły odnoszą sukces, korzysta na tym cały ekosystem kryptograficzny, a nie tylko pojedyncze projekty. Jednym z takich innowacyjnych mechanizmów jest restaking, czyli wykorzystanie zasobów blockchain do zabezpieczenia innych aplikacji.

Koncepcja restakingu wprowadza przełomowy sposób, w jaki ludzie mogą wykorzystywać swoją zainwestowaną kryptowalutę w różnych protokołach jednocześnie. To nie tylko zwiększa potencjał nagród, ale również znacznie poprawia bezpieczeństwo i skalowalność sieci blockchain, co przynosi korzyści całemu ekosystemowi kryptograficznemu.

Staking i Proof-of-Stake

Aby zrozumieć restaking, najpierw należy pojąć koncepcję stakingu w kontekście sieci blockchain z mechanizmem proof-of-stake (PoS). PoS to metoda stosowana w celu zapewnienia bezpieczeństwa sieci blockchain i weryfikacji transakcji. Osiągają to poprzez konsensus, co oznacza, że różni uczestnicy sieci dochodzą do porozumienia na temat informacji na blockchainie. Zapewnia to, że wszyscy w sieci mają te same dane i zgadzają się, które transakcje są prawdziwe.

W systemach PoS walidatorzy (znani również jako stakerzy) blokują pewną ilość kryptowaluty, aby zabezpieczyć sieć i uczestniczyć w procesach tworzenia i weryfikacji bloków. Ta zablokowana, czyli zainwestowana kryptowaluta działa jako zabezpieczenie, zapewniając, że walidatorzy działają w najlepszym interesie sieci. Niewłaściwe zachowanie walidatora może skutkować konfiskatą części jego zainwestowanych zasobów, co jest powszechnie określane jako "slashing".

Staking odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu bezpieczeństwa i integralności sieci PoS. Im większa ilość zainwestowanej kryptowaluty, tym bardziej bezpieczna staje się sieć. Walidatorzy zarabiają nagrody za swoje uczestnictwo, zazwyczaj w formie odsetek od zainwestowanych zasobów.

Tradycyjny staking ma ograniczenia, głównie w tym, że zainwestowane zasoby są zablokowane w jednym protokole i nie mogą być używane gdzie indziej.

Czym jest Restaking?

Restaking pozwala walidatorom na ponowne wykorzystanie swojej zainwestowanej kryptowaluty w wielu usługach opartych na PoS jednocześnie. Oznacza to, że te same zainwestowane zasoby mogą zabezpieczać wiele platform, zwiększając ich użyteczność i potencjalne nagrody. Koncepcja restakingu rozwiązuje dwa ograniczenia tradycyjnego stakingu:

1. Ograniczone Generowanie Nagród: Walidatorzy mogą generować wiele strumieni dochodu, ponownie wykorzystując swoje zainwestowane zasoby w więcej niż jednym protokole.
2. Dzielenie się Bezpieczeństwem Sieci: Duże, dojrzałe blockchainy mogą rozszerzać swoje solidne bezpieczeństwo na nowo powstające sieci i usługi. To także może poprawić ogólne bezpieczeństwo sieci blockchain.

Restaking umożliwia uczestnikom zabezpieczenie dodatkowych usług, takich jak sieci wyroczni, warstwy dostępności danych i mosty blockchain.

Rodzaje Restakingu

Restaking można podzielić na dwa typy: natywny restaking i płynny restaking. Większość ludzi prawdopodobnie skorzysta z płynnego restakingu, ponieważ natywny restaking wymaga wiedzy o prowadzeniu własnego walidatora.

1. Natywny Restaking: Zaawansowani użytkownicy, którzy mają wiedzę o prowadzeniu własnego walidatora, mogą korzystać z natywnego restakingu. Walidatorzy uczestniczący w natywnym restakingu muszą wdrożyć dodatkowe oprogramowanie węzła specyficzne dla sieci lub usługi restakingowej, co pozwala im bezpiecznie oferować swoje zainwestowane zasoby w ekosystemie restakingu.
2. Płynny Restaking: Ten typ restakingu wykorzystuje płynne tokeny stakingowe (LST) takie jak Lido (STETH). Użytkownicy po prostu deponują swoje LST w platformach płynnego restakingu, takich jak Puffer, Ether.Fi i Renzo, które zajmują się złożonościami związanymi z konfiguracją i zarządzaniem usługą. Te platformy dostarczają użytkownikom płynne tokeny restakingowe (LRT), które mogą gromadzić odsetki i być wymieniane na dodatkowy zysk.

Jak działa Restaking

Zarówno w natywnym, jak i płynnym restakingu, kluczowym pomysłem jest maksymalizacja wykorzystania zainwestowanych zasobów poprzez jednoczesne zabezpieczanie wielu protokołów. Natywny restaking wymaga obsługi węzła walidatora i uruchamiania dodatkowego oprogramowania, podczas gdy płynny restaking wykorzystuje płynne tokeny stakingowe, zapewniając bardziej elastyczny i dostępny sposób uczestnictwa użytkowników w restakingu.

Natywny Restaking

Natywny restaking na platformach takich jak EigenLayer jest głównie skierowany do użytkowników, którzy prowadzą własnego walidatora. Oto jak działa natywny restaking:

1. Wymóg Węzła Walidatora: Aby uczestniczyć w natywnym restakingu, użytkownicy muszą prowadzić węzeł walidatora dla konkretnego blockchaina PoS. Obejmuje to zainwestowanie natywnej kryptowaluty w celu zabezpieczenia sieci.
2. Inteligentne Kontrakty i Zarządzanie Aktywami: Natywny restaking wykorzystuje zestaw inteligentnych kontraktów lub protokołów, które zarządzają zasobami zainwestowanymi pod węzłem walidatora. Te kontrakty zapewniają, że zainwestowane zasoby są bezpieczne i odpowiednio zarządzane.
3. Dodatkowe Oprogramowanie Węzła: Walidatorzy, którzy chcą zaangażować się w natywny restaking, muszą pobrać i uruchomić dodatkowe oprogramowanie węzła wymagane dla sieci lub usługi restakingowej. To oprogramowanie integruje się z istniejącą konfiguracją walidatora.
4. Akceptacja Warunków Restakingu: Walidatorzy muszą zaakceptować warunki programu restakingu, które obejmują dodatkowe warunki slashingu.
5. Zabezpieczanie Protokółów: Poprzez uczestnictwo w natywnym restakingu, walidatorzy mogą ponownie wykorzystać swoje zainwestowane zasoby do zabezpieczania wielu sieci lub usług jednocześnie. Mogą to być warstwy dostępności danych, nowe maszyny wirtualne i sieci wyroczni.
6. Zarabianie Dodatkowych Nagród: Walidatorzy zarabiają dodatkowe nagrody w oparciu o liczbę dodatkowych protokołów, które pomagają zabezpieczyć. Nagrody są proporcjonalne do poziomu uczestnictwa i walidowanych protokołów.

Płynny Restaking

Płynny restaking obejmuje użycie płynnych tokenów stakingowych (LST), które reprezentują zainwestowane zasoby i mogą być dalej wykorzystywane w protokołach restakingu. Oto jak działa płynny restaking:

1. Staking z Walidatorem: Użytkownicy początkowo inwestują swoje zasoby (np. natywną kryptowalutę blockchaina PoS) u walidatora poprzez płynne protokoły stakingowe. W zamian otrzymują płynne tokeny stakingowe (LST), które reprezentują ich inwestycję u walidatora.
2. Otrzymywanie LST: LST działają jako reprezentacja zainwestowanych zasobów, pozwalając użytkownikom zachować płynność, podczas gdy ich zasoby są zainwestowane. Te tokeny mogą być przenoszone, wymieniane lub używane w innych protokołach.
3. Staking LST w Protokole Restakingowym: Użytkownicy mogą następnie inwestować swoje LST w płynny protokół restakingowy. Proces ten polega na deponowaniu LST w inteligentnych kontraktach protokołu płynnego restakingu.
4. Odkrywanie Aktywnych Usług Walidacyjnych (AVS): Gdy LST są inwestowane w protokół restakingowy, użytkownicy mogą odkrywać dostępne sieci i usługi, nazywane AVS w EigenLayer, aby ponownie zainwestować swoje tokeny. Te sieci i usługi mogą uzyskać infrastrukturę bezpieczeństwa poprzez proces restakingu.
5. Zarabianie Dodatkowych Nagród: Podobnie jak w przypadku natywnego restakingu, użytkownicy uczestniczący w płynnym restakingu mogą zarabiać dodatkowe nagrody poprzez zabezpieczanie wielu protokołów. Nagrody są dystrybuowane na podstawie liczby protokołów i zakresu uczestnictwa.
6. Usługa Opcjonalna z Dodatkowymi Warunkami Slashingu: Podobnie jak w przypadku natywnego restakingu, użytkownicy muszą zaakceptować dodatkowe warunki slashingu ustalane przez każdą sieć i usługę. Warunki te są zaprojektowane w celu zachęcenia do właściwego zachowania i ochrony bezpieczeństwa sieci lub usługi.

Zalety Restakingu

Restaking oferuje kilka korzyści dla walidatorów i szerszego ekosystemu blockchain:

1. Zwiększona Elastyczność: Walidatorzy mogą używać zainwestowanych zasobów w różnych działaniach finansowych bez potrzeby ich wycofywania, zapewniając dostęp do płynności, jednocześnie zachowując potencjał nagród.
2. Zwiększony Potencjał Nagród: Poprzez ponowne wykorzystanie zainwestowanych zasobów w wielu protokołach, walidatorzy mogą generować wiele strumieni dochodów.
3. Skalowalne Bezpieczeństwo: Restaking pozwala protokołom skalować swoje bezpieczeństwo elastycznie w oparciu o potrzeby sieci, zapewniając opłacalne podejście do skalowania bezpieczeństwa sieci.
4. Poprawione Bezpieczeństwo dla Nowych Protokółów: Nowe i rozwijające się protokoły mogą uzyskać dostęp do dużego zestawu walidatorów od samego początku, znacznie wzmacniając swoje bezpieczeństwo.

Wady i Ryzyka Restakingu

Chociaż restaking oferuje liczne zalety, wiąże się również z kilkoma ryzykami i wyzwaniami:

1. Ryzyko Centralizacji: Walidatorzy oferujący wyższe APY poprzez usługi restakingu mogą przyciągać więcej delegacji, co potencjalnie prowadzi do centralizacji stake i utraty neutralności.
2. Skomplikowane Ryzyko Slashingu: Restaking wprowadza dodatkowe warunki slashingu. Walidatorzy ryzykują znaczne straty, jeśli naruszą te warunki, ponieważ każdy protokół nakłada różne warunki slashingu.
3. Wrażliwości Kontraktów Inteligentnych: Kontrakty inteligentne używane w protokołach restakingu mogą zawierać błędy lub wrażliwości, które mogą prowadzić do strat finansowych lub wykorzystania.
4. Ryzyko Kontrahenta: Walidatorzy muszą ufać operatorom zewnętrznym, aby zarządzali ich zainwestowanymi zasobami. Jeśli ci operatorzy nie spełnią warunków sieci, walidatorzy mogą stanąć przed karami slashingu.

Przykłady Protokółów Restakingu

EigenLayer to znaczący przykład protokołu restakingowego na Ethereum. Inne protokoły restakingowe we wczesnym rozwoju obejmują:

• Picasso na Solana
• Octopus 2.0 na Near

Kolejne Kroki dla Restakingu

Restaking rozwiązuje kluczowe ograniczenia tradycyjnego modelu stakingu. Ta innowacja rozszerza potencjalne nagrody dla walidatorów i poprawia bezpieczeństwo sieci poprzez agregację zasobów i dzielenie się nimi w różnych platformach.

W miarę jak restaking nadal się rozwija, prawdopodobnie odegra kluczową rolę w przyszłości bezpieczeństwa blockchain i zdecentralizowanych finansów, mimo wrodzonych ryzyk i wyzwań.