Kto stworzył Ethereum?

W jaki sposób pierwotnie rozdzielono ETH?

Sieć Ethereum została uruchomiona z podażą wynoszącą 72 miliony etherów (ETH). Osiemdziesiąt trzy procent tej kwoty — 60 milionów ETH — trafiło do uczestników sprzedaży publicznej (crowdsale), która odbyła się w lipcu i sierpniu 2014 roku. Nabywcy, których liczba prawdopodobnie sięgała kilku tysięcy, przesłali łącznie 31 000 bitcoinów (około 18 milionów dolarów według ówczesnego kursu) na wyznaczony adres w zamian za obietnicę otrzymania ETH po uruchomieniu sieci, co dało średnią cenę sprzedaży na poziomie około 0,30 dolara za ETH. Uzyskane środki przeznaczono na sfinansowanie rozwoju protokołu, kosztów prawnych, działań komunikacyjnych oraz badań.

Z pozostałych 12 milionów ETH rozdzielonych podczas uruchomienia projektu w 2015 roku połowa została podzielona między 83 pierwszych uczestników protokołu, głównie na podstawie czasu poświęconego na jego rozwój. Druga połowa została przeznaczona dla Fundacji Ethereum – organizacji non-profit, której zadaniem jest promowanie wdrażania i dalszego rozwoju sieci.

Niewielka liczba uczestników sprzedaży publicznej sprawiła, że ETH od samego początku charakteryzowało się wysokim stopniem koncentracji, który utrzymywał się przez lata — firma Chainalysis zajmująca się analizą łańcuchów bloków ustaliła, że w maju 2019 r. zaledwie 376 osób kontrolowało 33% podaży w obiegu. Z biegiem czasu rozkład posiadania uległ rozszerzeniu, ponieważ pierwsi nabywcy sprzedawali swoje udziały nowym inwestorom, a na rynek trafiały nowe jednostki.

Dlaczego ma to znaczenie? Szeroka dystrybucja tokenów sprzyja decentralizacji — kluczowej zalecie każdego publicznego łańcucha bloków. Gdy tokeny znajdują się w rękach wielu podmiotów, sieć jest mniej podatna na wpływy lub zmowy ze strony niewielkiej grupy uczestników, co mogłoby zagrozić jej wiarygodnej neutralności.