وقتی فدرال رزرو نرخ بهره را افزایش میدهد، این سیاست پولی است. وقتی کنگره بسته محرک اقتصادی را تصویب میکند، این سیاست مالی است. هر دو اقتصادی را که در آن زندگی میکنید شکل میدهند: نرخ وام مسکن شما، هزینه خرید خواربار، اینکه آیا استخدام میشوید یا اخراج میشوید؛ اما آنها به شیوههای متفاوت عمل میکنند، در دستهای متفاوتی قرار دارند و اهداف اندکی متفاوتی را دنبال میکنند.
این مقاله توضیح میدهد که هر یک از این سیاستها چیست، چه کسی آنها را کنترل میکند و در عمل چه تفاوتی دارند. شما خواهید دید که چگونه واکنش به همهگیری ۲۰۲۰، جهش تورم ۲۰۲۲ و تصمیمات اخیر فدرال رزرو در مورد نرخ بهره، همگی در یک چارچوب واحد قرار میگیرند. در پایان، تفاوت بین سیاست پولی و مالی آنقدر واضح خواهد شد که بتوانید تقریباً هر تیتر اقتصادی را بخوانید و بدانید کدام اهرم به تازگی کشیده شده و چه کسی آن را کشیده است.
سیاست پولی چیست؟
سیاست پولی روشی است که بانک مرکزی یک کشور از طریق آن عرضه پول و هزینه استقراض (عمدتاً با تنظیم نرخهای بهره) را مدیریت میکند تا بر تورم، اشتغال و فعالیت اقتصادی کلی تأثیر بگذارد.
در ایالات متحده، سیاست پولی توسط فدرال رزرو که اغلب «فد» نامیده میشود، اجرا میشود. سایر بانکهای مرکزی عمده شامل بانک مرکزی اروپا (ECB)، بانک انگلستان و بانک ژاپن هستند. ویژگی بارز آنها این است که برای فعالیت مستقل از سیاستهای روزمره طراحی شدهاند، تا تصمیمات سیاستی بر اساس دادههای اقتصادی اتخاذ شود نه چرخههای انتخاباتی.
فدرال رزرو از چندین ابزار استفاده میکند:
- نرخ بهره سیاست پولی: در ایالات متحده این نرخ وجوه فدرال است، نرخی که بانکها برای وامدهی یکشبه از یکدیگر دریافت میکنند. کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) در هشت جلسه برنامهریزیشده در سال یک بازه هدف را تعیین میکند.
- عملیات بازار باز: خرید و فروش اوراق قرضه دولتی برای افزودن یا کاهش ذخایر سیستم بانکی.
- تسهیل کمی (QE): خرید گسترده اوراق بهادار بلندمدت برای تزریق پول به اقتصاد زمانی که کاهش نرخ بهره کافی نیست.
- راهنمایی پیشرو: ابلاغ اینکه فدرال رزرو انتظار دارد در ادامه چه اقدامی انجام دهد تا بازارها بتوانند از قبل خود را تطبیق دهند.
مأموریت کنگرهای فدرال رزرو دو بخش دارد: ثبات قیمتها و حداکثر اشتغال، «مأموریت دوگانه». مأموریت بانک مرکزی اروپا عمدتاً ثبات قیمتهاست و رشد و اشتغال در درجه دوم اهمیت قرار دارند.
سیاست مالی چیست؟
سیاست مالی روشی است که دولت از طریق هزینهها و مالیاتها اقتصاد را تحت تأثیر قرار میدهد. در ایالات متحده، سیاست مالی توسط کنگره و رئیسجمهور تعیین میشود، نه فدرال رزرو.
کنگره قانون مالیات را تدوین میکند و هزینهها را تصویب میکند؛ رئیسجمهور قوانین را امضا میکند و وزارت خزانهداری آن را اجرا میکند. سایر کشورها همین وظیفه را به پارلمانها و وزارتخانههای دارایی واگذار میکنند. برخلاف سیاست پولی، سیاست مالی ذاتاً سیاسی است: هر تغییر در مالیات و هر لایحه هزینهای از طریق فرآیندی پاسخگو در برابر رأیدهندگان عبور میکند.
سیاست مالی از طریق سه اهرم اصلی عمل میکند:
- هزینههای دولت: زیرساخت، دفاع، برنامههای اجتماعی، یارانهها، قراردادهای فدرال با شرکتهای خصوصی.
- مالیات: مالیات بر درآمد، مالیات شرکتها، مالیات بر دستمزد، تعرفهها، سود سرمایه
- پرداختهای انتقالی: پرداختهای مستقیم به خانوارها به شکل چکهای حمایتی، بیمه بیکاری، تأمین اجتماعی و مدیکر.
سیاست مالی توسعهگرا
افزایش هزینهها یا کاهش مالیاتها برای تحریک رشد. دولتها معمولاً در دوران رکود از آن استفاده میکنند تا تقاضا را افزایش دهند و مردم را دوباره به کار بازگردانند.
سیاست مالی انقباضی
کاهش هزینهها یا افزایش مالیاتها برای خنک کردن اقتصادی که بیش از حد داغ شده، کاهش تورم یا کوچک کردن کسری بودجه. کمتر به کار میرود چون از نظر سیاسی دشوارتر است، زیرا رأیدهندگان معمولاً هزینههای جدید را دوست دارند و از افزایش مالیاتها ناخشنودند.
اهداف سیاست مالی با سیاست پولی (رشد و اشتغال) همپوشانی دارد، اما مواردی را نیز شامل میشود که سیاست پولی نمیتواند مستقیماً به آنها بپردازد: نحوه توزیع درآمد، خدماتی که دولت ارائه میدهد و بار کلی بدهی کشور.
سیاست پولی در مقابل سیاست مالی: تفاوتهای کلیدی
مفیدترین مقایسه بین سیاست مالی و سیاست پولی این است که کدام نیروها کدام نتایج را شکل میدهند. سه تفاوت بیشترین اهمیت را دارند.
سرعت
فدرال رزرو میتواند در یک جلسهٔ واحد کمیتهٔ بازار آزاد فدرال (FOMC) نرخها را تغییر دهد؛ این اعلامیه در عرض چند ثانیه در بازارها منتشر میشود. یک بستهٔ مالی میتواند ماهها یا سالها برای مذاکره در کنگره طول بکشد و زمان بیشتری برای صرف واقعی آن لازم باشد. به همین دلیل سیاست پولی معمولاً اولین واکنش به رکود است. این تنها اهرمی است که میتواند اینقدر سریع حرکت کند.
سیاست
استقلال بانک مرکزی دلیل آن است که سیاست پولی به دادههای تورم پاسخ میدهد نه به چرخههای انتخاباتی. سیاست مالی چنین حافظهای ندارد و این به عمد است: تصمیمهای مالیاتی و هزینهای قرار است بازتابدهنده خواستههایی باشد که رأیدهندگان از قانونگذاران انتظار دارند. در مقابل، واکنشهای مالی کندتر، مورد مناقشه بیشتر و گاهی در تضاد با آنچه بانک مرکزی میخواهد محقق کند هستند.
مستقیم بودن
سیاست مالی پول را در دستهای مشخصی قرار میدهد: یک چک حمایتی به یک خانوار، یک قرارداد با یک پیمانکار ساخت جاده، یک پرداخت بیکاری به فردی که اخراج شده است. سیاست پولی هزینه استقراض را برای همه بهطور همزمان تغییر میدهد و اثرات آن از طریق وامهای مسکن، وامهای تجاری، بازارهای اوراق قرضه و دلار گسترش مییابد. یکی مانند چاقوی جراحی است؛ دیگری مانند فشار هوا.
مثالهای واقعی
سه قسمت اخیر سیاست پولی در مقابل سیاست مالی را در عمل نشان میدهند، از جمله یکی که در آن با هم همکاری کردند.
سیاست پولی: چرخه افزایش نرخ فدرال رزرو در سالهای ۲۰۲۲–۲۰۲۴
پس از آنکه قیمتهای مصرفکننده در ژوئن ۲۰۲۲ به اوج ۹.۱ درصد نسبت به سال قبل رسید (بالاترین رقم از نوامبر ۱۹۸۱)، فدرال رزرو نرخ وجوه فدرال را طی ۱۸ ماه بعدی از نزدیک صفر به محدوده هدف اوج ۵.۲۵ تا ۵.۵۰ درصد افزایش داد. این سریعترین چرخه افزایش نرخ در ۴۰ سال گذشته بود. تورم به تدریج کاهش یافت و فدرال رزرو در اواخر سال ۲۰۲۴ بار دیگر کاهش نرخ را آغاز کرد. تا ماه مه ۲۰۲۶، محدوده هدف در ۳.۵٪–۳.۷۵٪ قرار دارد.
سیاست مالی: واکنش به کووید-۱۹ (۲۰۲۰–۲۰۲۱)
پاسخ به همهگیری، دو مورد از بزرگترین بستههای مالی در تاریخ ایالات متحده را با هم ترکیب کرد. قانون مراقبت (CARES Act) که در مارس ۲۰۲۰ توسط پرزیدنت ترامپ امضا شد، تقریباً ۲.۲ تریلیون دلار را از طریق پرداختهای مستقیم به خانوارها، گسترش مزایای بیکاری، وامهای برنامه حفاظت از چک حقوق برای کسبوکارهای کوچک و کمک به ایالتها اختصاص داد. «طرح نجات آمریکا» که در مارس ۲۰۲۱ توسط رئیسجمهور بایدن امضا شد، تقریباً ۱.۹ تریلیون دلار دیگر را به عنوان محرکهای بیشتر، بودجه واکسن و حمایت تمدیدشده از بیکاری افزود.
همزمان: بحران مالی ۲۰۰۸
بحران ۲۰۰۸ نمونهٔ کلاسیک اقدام هماهنگ است. فدرال رزرو نرخ هدف خود را به نزدیک صفر کاهش داد و نخستین برنامهٔ بزرگ تسهیل کمی ایالات متحده را راهاندازی کرد. در همان زمان، وزارت خزانهداری در اکتبر ۲۰۰۸ تحت ریاستجمهوری بوش برنامه TARP را اجرا کرد و کنگره در فوریه ۲۰۰۹ تحت ریاستجمهوری اوباما قانون احیا و سرمایهگذاری مجدد آمریکا را تصویب کرد. سیاستهای پولی و مالی در سالهای بعد نیز در یک جهت حرکت کردند.
سیاستهای پولی و مالی چگونه با هم کار میکنند
بیشترین نکتهای که در مورد این دو ابزار نادیده گرفته میشود این است که به ندرت بهطور جداگانه استفاده میشوند. سیاستهای پولی و مالی معمولاً هر دو فعال هستند؛ گاهی در یک جهت و گاهی در جهت مخالف. ترکیب آنها معمولاً اهمیت بیشتری نسبت به هر یک بهتنهایی دارد.
وقتی یکدیگر را تقویت میکنند
در دورههای ۲۰۰۸ و ۲۰۲۰، هر دو سیاست همزمان بر گسترش تأکید کردند. کاهش نرخ بهره، چکهای حمایتی، تسهیل کمی (QE) و وامهای PPP همگی از مسیرهای مختلف پول را به اقتصاد تزریق کردند. این الگوی معمول در یک رکود جدی است: سیاست مالی مستقیماً نقدینگی را به خانوارها و کسبوکارها میرساند، در حالی که سیاست پولی وامگیری را ارزانتر میکند. هر یک دیگری را تقویت میکند.
وقتی با هم در تضاد قرار میگیرند
دوره ۲۰۲۲–۲۰۲۴ عکس این موضوع را نشان داد. فدرال رزرو برای مهار تورم به شدت نرخها را افزایش میداد، در حالی که برنامههای مالی بزرگ دوران همهگیری هنوز در حال پرداخت بودند. این جریانها تقاضا را قویتر از آنچه تنها سیاست پولی به تنهایی ایجاد میکرد، نگه داشتند، که این یکی از دلایل این بود که فدرال رزرو مجبور شد نرخها را بیش از آنچه پیشبینیهای اولیه نشان میداد، افزایش دهد. وقتی این دو ابزار در جهتهای مخالف فشار وارد میکنند، بانک مرکزی معمولاً در نهایت پیروز میشود، اما این پیروزی به قیمت نرخهای بالاتری تمام میشود که در غیر این صورت لازم نبود.
نتیجهگیری
تقریباً هر تیتر اقتصادی ردپای هر دو سیاست را در خود دارد. صورتحساب خرید خواربار، محرک مالی سالهای گذشته و واکنش فدرال رزرو به تورم پس از آن را منعکس میکند. نرخ بهره وام مسکن، هدفگذاری شبانهفدرال رزرو بهعلاوه برداشت بازار از میزان استقراض دولت را منعکس میکند.
تفاوت سیاست پولی و مالی در دانستن این است که کدام اهرم چه نتیجهای را به همراه دارد و چه کسی آن را به کار میگیرد. اخبار را با این نگاه بخوانید و بیشتر موارد جای خود را پیدا میکنند.
